Het tijdstip, het weer, de drukte en de stad

Gedichtenwedstrijd

Vele malen eerder deed ik eraan mee

in de hoop een keer te worden uitverkoren.

Nimmer viel het winnen mij ten deel, maar

meestal werd het betreffende gedicht opgenomen

in de verzamelbundel die daaromtrent verscheen.

Ook deze keer kreeg ik bericht dat mijn gedicht

geplaatst zou worden. Datum en adres van waar

de presentatie plaats ging vinden zou nog volgen.

Meestal ging ik daar niet heen. De bundel werd

mij toegestuurd. Deze keer echter dacht ik, och

laat ik een keertje gaan; nam het besluit spontaan.

Laat maar

Daar ik afhankelijk ben van vervoer vroeg ik

of mijn lief mij wilde begeleiden. Dat kon, dus

werd de datum genoteerd. Omdat de presentatie

in Utrecht plaats zou vinden, had ik bedacht dat

het wellicht met een bezoek viel te combineren.

Beide dochters wonen er met hun gezin. Al snel

bleek dat mijn besluit meer voeten in de aarde had.

We zouden om files te vermijden al vroeg op pad

moeten gaan, maar mijn meiden hebben het druk,

dus vind ik het lastig beslag te leggen op hun tijd.

Laat maar zitten, het is beter om maar niet te gaan.

Het komt in orde

Nadat er over en weer afspraken waren gemaakt,

kwam het in orde. Een volgend obstakel diende

zich ogenblikkelijk aan. Auto’s die op diesel rijden

mogen die stad niet in. Op zich geen probleem;

vanwaar ik uitstap kan ik naar mijn dochter lopen.

Ik werd afgezet en mijn lief reed weg om

te parkeren waar het nog is toegestaan.

Daarvandaan liep hij terug en nam de rolstoel mee,

nodig voor als de afstanden wat langer zijn.

Bij mijn dochter was er thee met koekjes.

Daarna op pad, het regende en het was donker.

H

Angst sloeg me om het hart

Laag om laag goed ingepakt, muts tegen de kou

daarop nog een regenhoed, want een paraplu

is uit den boze. Ik heb dan maar één hand vrij.

Bij tussenpozen zit er een wieltje klem in een gleuf

tussen de bestrating; in het duister niet te zien.

Het gebeurt meestal onverwacht dus let ik op en

houd me vast. Het was donker, de straten glansden.

Blijf rustig, dacht ik en probeer moedig te zijn.

Fietsen, horden fietsen, alles raasde door elkaar.

Mijn lief moest omzichtig maneuvreren.

Botsingen, het scheelde soms een haar.

De bijeenkomst

Het was een hele onderneming, maar

na even zoeken, het was midden in de stad,

waren we gearriveerd. We troffen een leuk

gezelschap. Nadat de winnaar zijn

gedicht had voorgedragen volgden anderen.

Ook ik heb mijn inzending gelezen.

De terugweg verliep niet anders dan erheen.

Het was nog net zo druk en het regende

nog steeds. Als bonus hebben we bij

mijn dochter gegeten; dat was fijn.

Was het de moeite waard?

Spontaniteit

Het was leuk om het een keer mee te maken,

maar ik zal me neer moeten leggen bij het feit

dat een spontane actie als deze niet meer past

bij iemand van mijn leeftijd, die meestal

beren op de weg ziet als bijkomstigheid.

Het is lastig afhankelijk te zijn van iedereen.

We leven het leven niet alleen en alles

moet steeds passen. Daarom ben ik

als tachtigjarige steeds meer geneigd

om te denken, laat maar, vanwege

het tijdstip, het weer, de drukte en de stad.

Joke van der Ark

Nr. 1366 – 29 januari 2026