Als gewone sterveling

heb ik soms het gevoel

in een diepe kuil te zitten waar

eten en drinken voorhanden zijn,

plus mogelijkheden tot vermaak.

Toch zijn er ook zorgen

door het geroep en gedreig

over en weer van hen die

hoog boven mij staan.

Die soms zo ver gaan dat de

grond aan de rand afkalft,

omlaag valt en mij zo niet

bedelft dan wel gedwee maakt.

Waardoor het me niet lukt

me te bevrijden van het

beklemmende gevoel dat

ik er als gewone sterveling

helemaal niets aan kan doen.

Joke van der Ark

Nr. 1386 – 8 maart 2026