Oppervlakkig gezien
Schijnbaar ligt het er mooi bij,
glad en strak. Hier en daar
madeliefjes en boterbloemen,
niets dan vriendelijkheid
aan het oppervlak.
Dan, even lette je niet op
en plotseling is alles anders,
niets wees erop dat het
gebeuren zou, zo onverwacht.
Hoe dan, en waarom?
Krachten van buitenaf
hebben alles omgewoeld,
wat onder lag kreeg lucht
en ruimte. Donker en dreigend
komt het op je af.
Er is niet een-
een mogelijkheid om wat
zich nu zo schrikbarend
aan het oppervlak bevindt
te verbergen onder mooi en glad.
Je zou om de krachten van
buitenaf ver van je te houden
zelf aan de slag moeten gaan.
Neem een spade ter hand
en spit in dat wat schijnbaar
mooi en glad is, maar
doe het mondjesmaat en laat
het tussen de bedrijven door
steeds een poosje rusten
tot je alles hebt gehad.
Bedek het dan opnieuw
met groene zoden. Wie weet
wordt het dan een mooie,
permanent groene weide
vol wilde bloemen.
Joke van der Ark
Nr. 1390 – 20 maart 2026