1

Een ode aan de dichters die mij raakten

met wat zij toevertrouwden aan papier.

Hun werk zette mijn denken op een kier

om aan de slag te gaan, zelf iets te maken

en door te zetten ondanks het afkraken

door hen die reeds lang op hun manier

de woorden lieten stromen als een rivier

om de lezer quasi op niveau te vermaken.

Langzaam ontdekte ik hoe het werd gedaan,

denken, schrijven, schrappen en herschrijven,

dan moet ik het meermalen hardop lezen.

Het klinkt niet goed, dus weer van voor af aan

opschrijven de woorden die nu nog verblijven

diep in mijn hart en ziel, in heel mijn wezen.

2

Diep in mijn hart en ziel, in heel mijn wezen.

Maar hoe zal zij zich het hebben afgevraagd,

toen zij het schreef en zichzelf had uitgedaagd

om dat wat er woelde in haar wezen

openbaar te maken. Men het kon lezen

en prijzen. Ze hoopte dat ze was geslaagd.

De woorden sentimenteel en afgezaagd

deden deze dichter het meest vrezen.

Sentimenteel dat was het zeker wel.

‘Het geschenk’ van Rosalie Loveling

deed ook mij steeds het ergste vrezen,

want telkens weer was ik mijzelf een kwel

door de verzen die ik koos voor ik slapen ging.

Die ik ondanks tranen wel moest lezen.