3

Die ik ondanks tranen wel moest lezen.

Ook dit gedicht dat de titel ‘Liefde’ draagt.

Twee mensen die ambitieus met woord en daad

een nestje bouwen om samen in te leven,

lief te hebben, naar harmonie te streven

waarbij de een de ander in zijn waarde laat

en zo nodig ondersteunt met raad en daad,

een proces dat met zorg kan overleven.

‘Liefde’ uit kan botten tot volle bloei,

als in het gedicht van Max Dendermonde

waarin ze elkaar soms snoeihard raakten.

‘Twee slingerplanten in één wilde groei’

die elkaar om beurten zwaar verwondden,

waarvan ik het bloed figuurlijk smaakte.

4

Waarvan ik het bloed figuurlijk smaakte

zoals in ‘Het huwelijk’ beschreven,

een vers waarin de man niet meer kon leven

met de vrouw die bij hem geen snaar meer raakte.

Een lichaam dat aan alle kanten kraakte,

maar dat hij ooit begeerde. Zijn streven

nu was slechts haar te beroven van het leven,

omdat ze hem diep ongelukkig maakte.

‘Maar sterven deed zij niet,’ zeer tot zijn spijt

Toen ik dit las deden beiden mij verdriet.

Hoe kwam het dat Elschot zoiets maakte?

Zo’n hard gedicht, bol van eerlijkheid

dat een huwelijk teniet deed en verried.

Zinnen waardoor ik in verwarring raakte.