9

Veronderstellen is helaas geen weten.

In mythen en fabels geloof ik niet meer.

Toch gebeurt het mij keer op keer

dat ik het jammer vind niet te weten

hoe alle Griekse goden heten.

Ik zou genoten hebben en iedere keer

als ik een gedicht las, waarin van deze leer

sprake was, de essentie hebben geweten.

Zoals in het gedicht ‘Iris’ van Jacques Perk.

‘Ik ben geboren uit zonnegloren

En een zucht van de ziedende zee,…’

In dat prachtige maar ingewikkelde werk

raakte ik steeds hopeloos verloren.

Veel gedachten later kon ik er wat mee.

10

Veel gedachten later kon ik er wat mee.

In een bundel met de mooiste titel ooit

‘De wimpers van de dagenraad’ zal ik nooit

het gedicht vergeten dat mij greep. Nee,

niet dat van de titel maar één waarmee

je iets kunt, omdat het mystieke zich ontplooit

als het ongezien steeds met sterren strooit,

die fonkelen en stralen over land en zee.

De benaming die dat gedicht kreeg, is

‘Vertigo caeli’, duizeligheid die

hem als kind overviel toen hij omhoog keek

naar het firmament. Jan Eijkelboom, gewis

een dichter die ik bewonder, door wie

inzichten kwamen waar ik van opkeek.