Kroonsonnet

Een ode aan de dichters die mij raakten

diep in mijn hart en ziel, in heel mijn wezen.

Die ik ondanks tranen wel moest lezen,

waarvan ik het bloed figuurlijk smaakte.

Zinnen waardoor ik in verwarring raakte;

‘doden weten niet hoe ze ontbreken’.

Wij zijn het die voor hen een kaars opsteken.

Het is de hoop die het leven draagbaar maakt.

Veronderstellen is helaas geen weten.

Veel gedachten later kon ik er wat mee,

inzichten kwamen waar ik van opkeek.

Het is zinvol van de klassieken te weten

zo ook van zon en maan, van land en zee.

Levens werden er rijker door, zo het bleek.

Joke van der Ark

Nr. 1361b – 30 december 2025