Kunst
*‘In een museum moet je lopen tot je door iets getroffen wordt.’ Een uitspraak die ik ter harte heb genomen, die zo’n beetje bij mij hoort. Ik laat mij leiden door gevoel en sta pas stil als een werk mij echt iets doet, bekijk het dan intens en geniet op mijn manier.
Typisch iets voor amateurs, zullen de kenners denken. Eerst moet je weten, dan pas kun je een creatie de juiste aandacht schenken.
Ja, ja, dat is mij allemaal bekend. Bij de oude meesters kijk je naar symbolen, bij moderne kunst verdiep je je in de gedachten.
Maar dan, ik vind niet alles mooi en financiële waarde zegt mij niets. Marktwerking, koopmanschap, die zienswijze betreur ik zelfs.
Dat zie je helemaal verkeerd, roepen nu de connaisseurs. Een waardebepaling maakt de kunst, zo is het ons geleerd.
Dat mag zo zijn, maar toch houd ik mij, wanneer ik naar een museum ga vast aan mijn gevoel en dat doe ik zeer bewust. Maar onbewust zal ik u zeggen, gebeurt het mij van tijd tot tijd dat ik ergens onderweg zomaar door iets getroffen wordt. Een fraai gebouw, een mooie boom, een landschap, een abstractie. Het kan van alles zijn, zoals een lijnenspel van hijskranen, een mooi gevormde trein, wuivende rietpluimen of grassen, een kale of een dode boom die zijn takken naar de hemel strekt, of juist een levende in volle bloei, zoals de kastanje die ieder voorjaar trots zijn kaarsen draagt, een eik, een beuk waarvan de roodbruine bladerenkroon vele tinten dieper wordt in het licht van zonnestralen.
Het mooie is dat al deze objecten in de openbare ruimte staan en er geen materiële waardebepaling aan gegeven is. Als je iets wat nader wilt bekijken komt er geen suppoost tevoorschijn, die je op je vingers tikt en zegt dat je niet dichtbij mag komen en dat aanraken niet is toegestaan.
Toch ben ik blij dat alles waardoor ik in de openbare ruimte zo overrompeld word ooit in kunst werd vastgelegd en in musea te bewonderen is, zodat we van de dingen die in het echt verdwenen zijn nog steeds kunnen genieten.
Joke van der Ark, 2017
AVRO
*‘In een museum moet je lopen tot je door iets getroffen wordt.’ Een uitspraak die ik ter harte heb genomen, die zo’n beetje bij mij hoort. Ik laat mij leiden door gevoel en sta pas stil als een werk mij echt iets doet, bekijk het dan intens en geniet op mijn manier.
Typisch iets voor amateurs, zullen de kenners denken. Eerst moet je weten, dan pas kun je een creatie de juiste aandacht schenken.
Ja, ja, dat is mij allemaal bekend. Bij de oude meesters kijk je naar symbolen, bij moderne kunst verdiep je je in de gedachten.
Maar dan, ik vind niet alles mooi en financiële waarde zegt mij niets. Marktwerking, koopmanschap, die zienswijze betreur ik zelfs.
Dat zie je helemaal verkeerd, roepen nu de connaisseurs. Een waardebepaling maakt de kunst, zo is het ons geleerd.
Dat mag zo zijn, maar toch houd ik mij, wanneer ik naar een museum ga vast aan mijn gevoel en dat doe ik zeer bewust. Maar onbewust zal ik u zeggen, gebeurt het mij van tijd tot tijd dat ik ergens onderweg zomaar door iets getroffen wordt. Een fraai gebouw, een mooie boom, een landschap, een abstractie. Het kan van alles zijn, zoals een lijnenspel van hijskranen, een mooi gevormde trein, wuivende rietpluimen of grassen, een kale of een dode boom die zijn takken naar de hemel strekt, of juist een levende in volle bloei, zoals de kastanje die ieder voorjaar trots zijn kaarsen draagt, een eik, een beuk waarvan de roodbruine bladerenkroon vele tinten dieper wordt in het licht van zonnestralen.
Het mooie is dat al deze objecten in de openbare ruimte staan en er geen materiële waardebepaling aan gegeven is. Als je iets wat nader wilt bekijken komt er geen suppoost tevoorschijn, die je op je vingers tikt en zegt dat je niet dichtbij mag komen en dat aanraken niet is toegestaan.
Toch ben ik blij dat alles waardoor ik in de openbare ruimte zo overrompeld word ooit in kunst werd vastgelegd en in musea te bewonderen is, zodat we van de dingen die in het echt verdwenen zijn nog steeds kunnen genieten.
Joke van der Ark, 2017
AVRO