Enigszins argwanender dan jongere generaties volg ik de ontwikkeling van AI. Toch maak ik er, reeds in de tachtig, ook al een tijdje gebruik van. Ik type een vraag en binnen een paar seconde verschijnt het antwoord. Verbazingwekkend hoe snel dit gaat. Soms zou ik zelf zo intelligent willen zijn. Een druk op de knop om de zoekfunctie in mijn hoofd te activeren.
Zoals vandaag: ik noteerde enkele door mij gelezen boeken in mijn archief op de pc. Tot mijn verbazing zag ik dat ik van een van de schrijvers al eerder iets gelezen had. Daar kon ik mij niets van herinneren.
Nadat ik de lijsten in de computer had bijgewerkt, zocht ik in de rij boeken de juiste letter van het alfabet om de roman op zijn plaats te zetten. Ik pakte het door mij gelezen boek en las de korte beschrijving van de inhoud op de achterkant. Zelfs toen ging er geen belletje bij mij rinkelen. Toch moet de roman mij hebben geraakt, want deze mocht boven blijven en werd niet net als de mindere goden naar mijn archief in de kelderbox verbannen, waar het overigens voor een boek ook goed toeven is.
Het niet meer weten hield mij bezig. Ik zou het opnieuw kunnen lezen, maar dat doe ik zelden, want er dienen zich altijd weer nieuwe exemplaren aan.
Aha, als ik dit boek nu eens inbreng als het mijn beurt is om tijdens een bijeenkomst van onze leeskring deze roman met elkaar te bespreken, dan moet ik het wel opnieuw lezen en dan ook nog eens heel intens. Ik ben benieuwd of ik dan al lezende het verloop van het verhaal herken.


Joke van der Ark, 2026